Ha meiden,
Wat een verhalen weer. Ik ga het geloof ik maar samenvatten:
@ goede echo's: gefeliciteerd, fijn om die geruststelling te hebben!!
@ hormonen: Ik heb gelukkig niet echt last van mijn hormonen als het gaat om vervelend doen tegen mijn hubby. Het enige wat ik heb is dat ik soms in een lachstuip raak. Nou, dat kan erger volgens mij 😊 Mijn man maakt er trouwens wel steeds grapjes over. Dan zeg ik: zou je vandaag willen stofzuigen. Hij: dit zijn je hormonen die aan het praten zijn, daar hoef ik niet naar te luisteren 😛
@ zwangerschapskettingen: ik kende ze helemaal niet. Even gegoogled, zien er leuk uit. Lief dat jullie die gekregen hebben.
@ vakantie: mijn man en ik gaan in april. Heerlijk! 8 dagen all-inclusive naar Turkije. Viel qua kosten heel erg mee, en we hadden nog geld van onze bruiloft. Echt genieten dus in april. Met nog maar een klein buikje, dus dat zal wel gaan. Ik moet zeggen dat ik erg verwend ben, want in mei (als we een jaar getrouwd zijn) gaan we een weekendje naar de Ardennen. Dan in juli twee weken kamperen en nog een weekje in het huis van mijn ouders (die wonen in friesland, groot huis, grote tuin, ook net vakantie). Komt allemaal doordat mijn lieve mannetje zo veel overwerkt.
@ Zwangerschapskwaaltjes: ik hoor hoofdpijn, buikpijn en misselijkheid voorbij komen. Nou, voor mij is het vooral de misselijkheid. Ze zeggen: tiende week is de piek, nou dat merk ik wel hoor! Ben er ook weer grieperig bij geworden, en de misselijkheid is nu echt niet meer te houden. Gisteren een uur auto gereden, met een zak naast me. Echt moeten vechten om niet over te geven. TOen ik thuis was kwam het alsnog. Maar ik eet zo weinig dat het vooral gal is. Heel vervelend. Hopen dat het snel beter gaat.
Ik wil nog even iets bijzonders met jullie delen: gisteren was ik bij mijn opa en oma. Mijn oma heeft Alzheimer (al vrij jong gekregen) en sinds een paar jaar woont ze op een gesloten afdeling. Ik ging met mijn opa naar haar toe. Ze was erg afwezig, staarde maar wat voor zich uit. We konden weinig contact krijgen. Ze is jarig geweest, dus ik had cadeautjes meegenomen. ALs grapje had ik ook de echo in een lijstje gedaan en die ingepakt. Zodat het voor mijn opa een echte verrassing zou zijn. Mijn oma pakte het lijstje uit, mijn opa was zo blij. Heel lief. GIng meteen aan al het personeel vertellen dat hij weer een achterkleinkind krijgt. Ondertussen kijk ik naar mijn oma. Die zit opeens te grinniken. En ze houdt niet weer op! Dus ik ga bij haar zitten. Ze blijft maar naar die echo kijken. IK leg uit: dat is een baby. Daar is zijn hoofdje, daar zijn beentjes enz. Oma, ik ben zwanger. Opeens kijkt ze me recht aan. "Dat meen je niet!" Tranen in haar ogen.
Super bijzonder. Ze snapte het gewoon. Voor een heel klein momentje was ze er, juist op het moment dat het nodig was. Heel fijn! Daarna was het ook meteen weer over, begon ze te hallucineren enzo. Maar op dat ene moment heb ik het haar echt kunnen vertellen!