Het is alweer een tijdje geleden maar ik vind het wel leuk om mn verhaal alsnog te delen, beide dagen staan als de dag van gisteren in mn geheugen gegraveerd.
Grote mup:
Ik was 38wk3dg toen rond middernacht plotseling de weeen begonnen. Eerst dacht ik nog dat ik misschien moest poepen, dus hop, naar de wc, maar dat hielp niet, dus had al snel in de gaten dat dit voor het echie was. Op mn zwangerschapscursus was verteld dat als het snachts begint dat je maar moet proberen om verder te slapen. Nou ja, werd iedere 10 min wakker van een wee, dus dat werkte echt niet. Bovendien gingen 1000en gedachten door mn hoofd. Uurtje later braken mn vliezen in bed. Wilde eigenlijk manlief laten slapen zodat ie later wat fitter zou zijn, maar ja, hem toen toch maar wakker gemaakt om me te helpen geen zooi te maken. Flinke maandverband later ging hij lekker verder slapen en ik op dn duur maar in de woonkamer zitten. Ik keek van te voren echt uit naar de bevalling, wilde ook graag zonder pijnstilling doen, maar na die eerste weeen dacht ik echt ´gatver, hier heb ik helemaal geen zin in´, haha. Weeen volgden elkaar snel (iedere 3 minuten), maar duurden nog geen minuut. Ben onder de douche gaan staan, had alleen maar rugweeen, en dat was heerlijk. Tot het warme water op was! Op dn duur manlief weer wakker gemaakt en gevraagd of ie onze doula wilde bellen (we woonden destijds in amerika en hadden besloten een doula te nemen, iemand die de bevalling mee begeleid, maar geen medische opleiding heeft zeg maar, dus niet de bevalling zelf doet). Die nam eerst niet op, dus hij belde gyn, die natuurlijk meteen zei om te komen aangezien mn vliezen gebroken waren (in amerika nemen ze geen enkel risico). Ik boos, want ik wilde zolang mogelijk thuis blijven, liefst thuisbevalling, maar dat mocht daar niet. Doula kwam en zei, lekker niet naar luisteren, we gaan over een paar uur wel. Nou ja, ik lekker rondjes lopen om de ontsluiting te versnellen, ondertussen kotsend van de pijn, maar de doula gaf heeeeerlijke rugmassages tijdens de weeen die nog steeds alleen maar in mn rug zaten. Manlief liep ondertussen als een kip zonder kop door huis (de stoom van mn urenlange douche op te drogen, haha) Ik zag enorm op om in de auto te gaan (kwartiertje rijden), dus wilde niet, totdat de doula zei dat ze toch echt dacht dat we maar eens moesten gaan. Ik op handen en voeten in de auto, vreselijke rit. In zh aangekomen (rond een uur of 8) hadden ze geen verloskamer (ze dachten al dat ik niet meer kwam ofzo!), of ik nog even kon wachten. Vond ik heerlijk, wilde zo lang mogelijk wachten, was bang dat zodra ik in het kamertje was me een ruggeprik zou worden opgedrongen, hoorde ik van zoveel mensen. Dus lekker puffend naar de pasgeboren babietjes gekeken. Eindelijk plek, meteen ontsluiting voelen, verpleegster voelde niks maar keek vreemd en ging gyn erbij halen. Doula zei nog dat het een goed teken was, misschien al volledig ontsloten? Gyn erbij, met echo apparaat (huh?), voelen, echo en ja hoor, kleine in stuit. Nou paniek, paniek, alle alarmbellen gingen af, kleine moest er meteen uit voor het mis ging. Ik dacht nog bij mezelf, mensen, stel je niet zo aan, loop waarschijnlijk al even met volledige ontsluiting rond en ze is er nog niet uitgevallen. Maar goed, dit was amerika, dus nog geen 10 sec later stond hele operatieteam aan mn bed, werd ik aan alle kanten geprikt en gecatheteriseerd en moest wel 30 handtekeningen onder allerlei verklaringen zetten (terwijl ik nog steeds die ellendige rugweeen had!). Kreeg ruggeprik, die werkte niet erg snel en gyn had echt haast, prikte steeds op mn buik “voel je dit?”, ja!!, 5 sec later, voel je dit? JA!! Snij me niet open $%&&!!. Zelfs manlief had het maar amper gehaald om erbij te zijn, zo snel moest het, en zo was ik ineens uit het niets mama! Mooiste moment van mn leven, zal het never nooit niet vergeten.
Een krappe 2 jaar later meldde de kleine boef zich met 39 weken. Ik wilde perse een normale bevalling, want baalde dat het me niet gelukt was de vorige keer. Bovendien vond ik het gewoon beter voor de baby en voor mij. Daar heb ik flink voor moeten vechten want (we waren nog steeds in amerika) daar waren ze enorm tegenstander van en er werd me keer op keer gewezen op de risico´s “in dat geval proberen we alleen jouw leven te redden en je kind komt op de tweede plaats”, niet iets wat je wilt horen, maar ik vond het zwaar overdreven, in Nederland is het ook standaard procedure. Dus, ik kreeg groen licht, maar zou wel zwaar gemonitoord worden. Dus uiteraard wilde ik weer lange tijd thuis blijven, hoewel ik ook wel de angst erin had dat ik wel in het zh moest zijn mocht het toch mis gaan en bovendien waren we dit keer bang dat de ontsluiting erg snel zou gaan aangezien het de vorige keer best rap ging voor een stuitligging. Helaas bleek dat dus tegen te vallen. Weeen begonnen rond een uur of 3 snachts. Redelijk regelmatig, meer in mn buik dit keer (zoveel fijner!!), minder heftig. Wederom hadden we dezelfde doula, inmiddels een goede vriendin, en rond een uur of 8 besloten we naar zh te gaan. Daar aangekomen bleek ik zo´n 3-4 cm ontsluiting te hebben. Beetje teleurstellend, ik had op meer gehoopt. Ik kreeg de ene gyn die iets meer open stond voor mn natuurlijke bevalling en die zei dat ik eerst een half uur aan de monitor moest, daarna hoefde het een tijdje niet meer. Ik helemaal blij, behalve dat die gyn net aan het einde van haar dienst was en de volgende gyn er andere ideeen over had. Permanent aan de monitor. Had 1 meter om te lopen. Mn doula praten als brugman en uiteindelijk kreeg ze het voor elkaar dat ik ieder uur 5 minuten mocht douchen, die ik natuurlijk rekte tot 10/15 minuten. Die 5 minuten waren zaaaalig. Maar in deze omgeving en situatie kon ik me gewoon niet zo goed ontspannen, ontsluiting viel steeds tegen. Rond 14:00 besloten om mn vliezen te breken, na overleg met doula, ze zei je kunt het doen, weeen zullen heftiger zijn maar kans dat het sneller gaat, of op stoomtreinvaart verder, maar minder heftig. Ben dus voor de sneltrein, nou ja, intercity gegaan, moment van vliezenbreken was heftig! Moest meteen weer kotsen. Maar goed, om 15:45 zat ik aan de 9 cm. Dacht nog zeker een paar uur bezig te moeten zijn, maar mn doula zei dat het nu snel zou kunnen gaan, ik weigerde te geloven. Ik had inmiddels persweeen (bizarre dingen zeg, had ik bij de eerste niet ervaren) en mocht nu heel zachtjes proberen mee te persen om te kijken of die ene cm daarmee weg zou gaan. Een klein persje en de cm was al weg, super! Toen het echte werk, wat een oerkracht zeg. Eerste keer persen voelde ik me als een kleuter, wist niet zo goed wat ik moest doen en iedereen maar adviezen roepen. Tot mn instinct het overnam bij de volgende wee, ik voelde de baby, wist waar de uitgang was en persen maar. Kan het niet beschrijven, wat een oerkracht. Misschien was ik iets te enthousiast, 14 minuten na de eerste pers was ie geboren, met een geknapt schoudertje (oh wat voelde ik me schuldig). Ik ben zo blij dat ik dit ook heb mogen meemaken en voel me zo ontzettend trots en rijk op mijn twee kanjers! Zou zo nog een keer een bevalling willen meemaken, maar ik denk toch dat het hier bij deze twee boeven blijft.
Sorry voor het mega verhaal! Fijn voor mezelf het eens opgeschreven te hebben voor later 😉