is me dat fraai, heel eind onderweg met m'n verhaal.... loopt mn laptop vast!
en het was al de zoveelste keer dat ik begon, want steeds kwam er iets (of beter gezegd een klein meisje 😉 ) tussendoor.
Sinds vrienden op moederdag een kindje kregen riep ik voor de grap: ik ga voor vaderdag, dan hoef ik geen cadeautje te kopen LOL
De dag ervoor was ik nog lekker druk: pedicure, lunch met schoonzus, open dag en 's avonds gezellig met manlief uit eten, want iedereen riep: doe dat nog een keertje, want het duurt lang voordat je er weer tijd voor hebt...
om half zes 's ochtends moest ik even plassen en toen ik weer ging liggen voelde ik een kramp. Ik dacht dat ik verkeerd was gaan liggen, maar het kwam steeds terug, dus veranderde het in: ohhh zijn dit nu oefenweeen?! Ik had namelijk nog geen harde buiken of voorweeen of iets dergelijks gehad.
ik ging naar beneden om manlief te laten slapen, en ben op een gegeven moment gaan timen, want het bleef maar terugkomen.
De weeen kwamen steeds zo rond de 4 - 7 minuten en duurden ongeveer 45 seconden. Omdat de vk had aangegeven dat we moesten bellen als ik 2 uur lang weeen had om de 4-5 minuten en ze ongeveer een minuut aanhielden. maar ja, in mijn optiek is 45 seconden geen minuut, dus pufte ik het weg, en dacht ik nog steeds aan voorwerk..
rond n uur of negen ben ik toch maar mn man gaan wekken. Ik had toch een cadeautje gekocht, dus dat nam ik mee inclusief zn telefoon. Toen hij vroeg waarom ik die mee had genomen was mijn antwoord: ik denk dat je tweede cadeautje ook onderweg is, dus je mag gaan timen....
We keken het nog een klein uurtje aan, maar de weeen gingen nu wel langer duren.
De VK gebeld, zij zou binnen een uur bij ons zijn.
Omdat ik nog steeds dacht dat ik nog in het begin zat, vond ik dat prima, maar de weeen werden steeds heftiger. op een gegeven moment moest ik ook naar t toilet voor #2 (ik dacht nog dat ik misschien constipatie had) nadat ik dat gedaan had, kwam alles in een stroomversnelling en kwamen de weeen ineens om de twee minuten en duurden ze ruim een minuut. Ik raakte op een gegeven moment echt in paniek, want wat deed het zeer en ik kon niet meer op adem komen....
manlief zei al: als het niet meer gaat, dan gaan we naar het ziekenhuis, wat mij een prima idee leek als ik inderdaad pas halverwege was, maar ik kreeg zo'n vermoeden dat het sneller ging dan gedacht, want had ergens gelezen dat veel vrouwen een soort paniek krijgen bij de laatste centimeters...
en nog geen 10 minuten later kreeg ik persdrang....
omdat de vk er nog niet was (er was inmiddels al wel een uur verstreken) hebben we opnieuw gebeld.
5 minuten later stond ze voor de deur.
Ik bleek al volledig ontsloten....
Ze pakte gauw haar spullen en belde de kraamzorg, want dat hadden wij nog niet gedaan.... en ik mocht gaan persen.
Na een kwartiertje persen zag ik dat het kruintje wel erg lang bleef staan, (manlief duwde mijn kin zo diep naar mn borst dat ik goed uitzicht had op de geboorte van mn kind 😉 ) De vk besloot me te verdoven (ik denk voor een knip), maar toen ze vervolgens met de doppler luisterde hoorden we het hartje niet meer zo goed. Ik kreeg dan ook de opdracht om bij de volgende perswee alles te geven, omdat ze eruit MOEST...
dan realiseer je wel dat je er niet ongeschonden uit gaat komen....
maar goed, uit alle macht perste ik en toen lag daar ineens een kindje op mn borst.
Ik was helemaal van de kaart van de adrenaline en de inspanning, dat ik het nog amper geloofde : om half zes eerste pijntje en 6 uur later was daar een kindje...
Mn man die had op een gegeven moment zoiets: wat is het eigenlijk, want we wisten van tevoren niet wat het zou worden.
De VK zei: kijk zelf maar, want die was ondertussen met mij bezig, placenta kwam eraan...
Dus de beentjes wijd en toen bleek het een meisje! (ik heb al die tijd gedacht dat het een knul zou zijn, zat ik er even naast 😉 )
De laatste persactie heeft er bij mij voor gezorgd dat ik een lelijke ruptuur heb opgelopen. (er was geen tijd voor n knip) dus moest er nog gehecht worden.
De kraamzorg was er inmiddels ook, dus die heeft geassisteerd. Man: ik vond het hechten nog bijna pijnlijker dan de bevalling....
Tijdens het hechten hadden we ons meisje lekker bij ons, maar ik was nog helemaal de kluts kwijt (nog steeds een beetje)
Na het hechten mocht ze bij mn man en werd ik onder de douche geholpen. Er werd me gezegd dat ik het beste ook onder de douche kon plassen, maar dat lukte me dus echt niet (ook al voelde ik de aandrang). Dus wilde ik het op het toilet proberen.
Helaas kreeg ik duizelingen bij het afdrogen en viel ik soort van flauw toen ze me eruit hielpen. na een paar dextro's weer overeind gezet en alsnog naar het toilet gegaan, waar ik wel kon plassen, maar helaas opnieuw erg duizelig werd en ineens op bed lag....
De rest van de dag moest ik dus op de po...
kraamzorg ging weg en dan ben je dus ineens met z'n tweetjes in huis, met een klein hulpeloos wurmpje... dat is best heftig! Ik kon niets, en was nog zo slap als een vaatdoek en manlief moest dus alles doen, mij op de po helpen, dochter verschonen en helpen met aanleggen... arme lieve man van me!
En nu zijn we inmiddels alweer bijna 4 weken verder...
De eerste weken waren erg heftig. Doordat ze 2 weekjes te vroeg was en erg klein had ze moeite met drinken aan de borst. te weinig zuigkracht waardoor mijn toeschietreflex ook moeizaam op gang kwam. we hebben veel geworsteld met bijvoeding en kolven. en zo vlogen de eerste weken voorbij.
Inmiddels heeft ze het drinken door, en mijn lijf het produceren, en ze komt goed aan. (ze past eindelijk in maatje 50! )
De nachten gaan prima, ze slaapt al de hele week van 23-5, maar kan soms s avonds erg spoken.
Komende week onze eerste afspraak bij het consultatiebureau, ben benieuwd wat ze zeggen.
Al met al, was het dus een enorm vlotte bevalling, maar ik merk dat ik daar gek genoeg wat moeite mee heb. De bevalling was voorbij voor ik het doorhad dat hij begonnen was... Ik mis mn babybuik, wat was dat gefriemel heerlijk!
En dan kijk ik naar mn meisje als ze op mn borst in slaap valt en dat is dan ook weer zo'n heerlijk gevoel.
Maar oh, wat is het wennen en wat kun je je als moeder onzeker voelen zeg! Dat had ik niet gedacht!
Gelukkig hoor ik van heel veel vriendinnen dat ze dit ook ervaren, en dat maakt het al een stuk makkelijker.