Elize, wat ontzettend heftig meid! Ik werd echt heel verdrietig van je berichtjes, dat verwacht je toch niet meer? Lekker laten gaan die tranen, wat fijn dat je teamleider zo empathisch is! Voor een man toch weer heel anders dan een vrouw denk ik, wel fijn dat hij je dan zoveel tijd en ruimte kan geven! Heel veel sterkte met het verwerken er van! En ik hoop echt dat je binnenkort een goede zwangerschap mag hebben! Hoe lang duurt het voordat je uitslag krijgt van het ziekenhuis en vind je het spannend om daar op te wachten?
Slotje, met jou gaat het dus ook niet echt de goede kant op :(. Denken ze aan zwangerschapsdepressie, zoals je zelf al aangaf dat je daar hoog op scoorde met zo'n checklist? He bah, en dan al die berichten hier, als je daar zo onzeker van wordt kan ik me heel goed voorstellen dat je hier ff niet langs komt hoor! Maar als je je verhaal toch ff kwijt wilt, gewoon doen hoor, dan lees je maar ff niet mee en schrijf je maar alleen van je af ofzo! Of stuur je maar pb'tjes. Ik hoop iig dat er wat uit die bespreking komt waarmee ze jou kunnen helpen! Lekker je rust nemen en hopelijk gaat het snel weer beter met je.
Tanja, wat een mooie buik zeg! Leuk shirt/jurkje? heb je trouwens aan, lekker vrolijk! Zal binnenkort weer één van mijn buik maken, die is ook weer flink gegroeid.
Hier ook vooral comfortabel ondergoed, al ben ik de zwangerschaps- en even saaie voedingsbh's nu wel zat aan het worden na 2 jaar... Dus binnenkort toch maar eens zoeken naar een comfortabele én leuke bh. En aan de andere kant... zo lang ziet mijn lief mij idd niet met bh aan, dus dat scheelt :). Alleen zitten die speciale bh's zo hoog voor de ondersteuning dat ze onder mijn shirts uitkomen, dat vind ik dan wel weer minder. moet ik elke keer weer zo aan mijn shirt hijsen enzo, geen gezicht...! Dat probleem heb ik met normale bh's iig niet!
Verder gaat het hier redelijk. Ik ben mijn energie wat meer aan het 'managen'. Vooral mijn man dus aansturen om dingen in huis te doen ;). Nee, ik maak wat meer keuzes voor mijzelf door niet overal heen te gaan of niet overal even lang heen te gaan. Tussen half tien en tien naar bed te gaan (dus ik ga zo maar weer!) al voelt dat heel saai omdat ik mijn man dan soms zo kort zie. Die is soms pas om 8 uur thuis, dus tja. Maar dat moet dan maar evne, opblijven omdat het gezellig is is ff niet meer zo verstandig. En we gaan de bv afbouwen en hypoallergene flesvoeding introduceren. Tja, dat laaste is vooral een verstandelijke keuze... emotioneel kan ik daar nog niet helemaal achter staan al lonkt de bigmac al (die heb ik minstens een jaar geleden voor het laatst gehad ;)). Zo gek om te voelen dat je zo verbonden kan zijn met je kind dat het gewoon écht pijn doet van binnen om hem bv te weigeren! Omdat je weet hoe hij van dat moment geniet, je zoveel goede dingen aan hem meegeeft, het gewoon gezellig en knus is. En dan weiger ik alleen nog maar de middagvoeding, het moet stap voor stap om een borstontsteking te voorkomen. Maar man, wat is dat emotioneel moeilijk zeg, als je kleine uk hardgrondig huilt, 'nee' zegt en zelfs 'oooooh' kreunt als je wéér voor hem herhaalt dat het echt op is! Zoooo zielig, dat doet je hart echt pijn. Misschien ook wel omdat ik hem bv heb moeten weigeren toen hij 2,5 week oud was en voor een operatie aan zijn maag in het ziekenhuis lag. Dat was vreselijk, hij had zo'n pijn en zocht troost maar ik mocht de borst niet geven en die zat juist bomvol. Dan geef je dat toch liever aan je kind dan dat je gaat kolven :(. Wat heb ik toen met hem meegehuild zeg! Misschien heb ik dat toen wel niet goed verwerkt dat ik nu diezelfde pijn en verdriet weer voel. Gelukkig kan ik nu wel veel meer uitleggen enzo aan hem, dat scheelt wel. Maar ik had nooit verwacht dat dit zo diep zou gaan en zo lastig zou voelen.
Maar goed, alle kleine stapjes en de extra vrije middag doordat ik toen naar huis was gestuurd helpen iig wel dat ik nu weer iets beter voel dan vorige week. Vanavond krijgt Jesse voor het eerst van mijn man een fles kunstvoeding als hij thuis komt, rond elf uur. Normaal geven we dan niets meer, maar nu gaan we hem daarvoor wakker maken... en hopen dat hij dan begint met doorslapen zodat ik weer energie kan opbouwen!! Maar goed, we zien wel.. laat ik mijn verwachtingen maar niet te hoog stellen, anders is het ook zo'n teleurstelling he?
Nou, ik lees wel mee, maar zal misschien niet zo vaak reageren. Iedereen morgen sterkte met het benauwde weer, want dat is wel wat pittiger met een zwangere buik vind ik hoor! Maar ook genieten dat de zon weer schijnt, voel je je gelijk een stuk vrolijker door!