Hier deel 2 met.... mijn bevallingsverhaal. Ik herkende wel wat dingen terug in het verhaal van de MvD:
zaterdagmorgen, ik was precies 39 weken, draaide ik me om half 8 om in bed (kreun, steun, kussens verleggen pfffff), toen ik letterlijk PLOP voelde en nattigheid. Schreeuw naar mijn man dat ik een handdoek nodig had en een bakje om wat op te vangen. AFijn, die had gelijk de adrenaline tussen zijn oren hangen, kon daarna ook niet meer slapen!! Vruchtwater was in orde, na 8 uur vk gebeld, die zou in de loop van de ochtend komen. Geen weeen, alleen wat zeurderig gevoel in mijn buik. Ben blijven rondlopen met handdoek tussen mijn benen, want ik bleef steeds vocht lekken. Nog even snel de kledingkast opgeruimd, vooral beddegoed netjes, want ja de komende week zou er een kraamhulp in mijn kast duiken!
Vk kwam rond 12 uur en nog niks aan de hand, ze heeft ook geen inwendig onderzoek gedaan. Ze vertelde dat we maar gewoon dingen moesten gaan doen, want het kon nog wel 24-48 uur duren 😢 , dat wisten we niet! Dachten dat ze zeker deze dag papa en mama zouden worden.
Dus, net toen ik dacht ik ga wat doen, kwam rond 13 uur de eerst wee, ik zat gelijk rechtop in de stoel! Om de 5 minuten herhaalde zich dit. Ik naar boven (man dacht dat ik ging uitrusten) en ben daar over het traphekje gaan hangen. Had enorme beenweeen. Ik visualiseerde enorm, ben wel 100 keer de mount everest overgeklommen, en weer over die top haha! (ben helemaal niet sportief hihi). Om 15 uur vk gebeld (man had me intussen in de gaten en begon te klokken, 3 minuten, 2 minuten...) en die vroeg 'hoor ik daar je vrouw op de achtergrond? ik kom er gelijk aan' en ze is daarna ook niet meer weggegaan. Ik nog even onder de douche, maar dat vond ik niet prettig. Afijn, om 17 uur mocht ik persen en persen en persen en grapjes tussendoor.... die fase beviel me beter, maar er gebeurde bitterweinig. Ze zagen wel haar, maar ze kwam het geboortkanaal niet in, geen hoofdje wat stond, helemaal niks. Na ruim 1 1/2 uur heeft de vk een knip gezet en toen moest Inge met 1 perswee door het gehele kanaal geboren worden. Om 18.44 uur is Inge geboren. Een meisje van 51 cm. en ze woog 3290 gram. Heel netjes voor 39 weken. Maar een toeter op haar hoofdje en die was blauw!! Is 1 uur en 40 minuten tegen die baarmoedermond geduwd. Zielig he! Maar we waren ontzettend blij dat ze er was.
En toen die placenta... De stomp op de buik van de MvD leek er wel op; mijn placenta liet ook iet goed los, toen vroeg de vk of ik koelelementen in de vriezer had. Die had ik dus niet, maar wel een zak boerenkool ingevroren 😉 , dus zak boerenkool op mijn buik en de kraamhulp flink duwen. Ik heb nog een foto waar ik een kop op trek!! Zo van, PVVVVFFFFF moet dat zo! Dacht dat ik de bevalling gehad had.
Feitelijk waren er 2 kritieke momenten, dat vond ik wel eng toen ik daar op terugkeek. De persfase was ERG lang, als het na die knip niet gelukt was, dan had het een vacuumpomp of tangverlossing in het ziekenhuis geworden. En die placenta die niet wilde loslaten. Maar het is met een sisser afgelopen.
Na de bevalling kon ik niet opstaan; werd ook gelijk duizelig, zwarte vlekken voor de ogen, suis in de oren, alsof je een wegraking krijgt. Ben pas tegen de nacht steunend op mijn man, strompelend naar de wc gegaan voor het eerst. Dat was wel een verademing hihi, omdat je dan zo'n berg stolsels kwijt raakt.
De kraamweek vond ik heel wisselend. Prima kraamhulp, geweldige meid en het bezoek ook heel gezellig. Maar ik voelde me ook wel eenzaam, daar boven op de slaapkamer. Kon geen kant op; niet zitten door enorme aambei en hechting van knip (die zat eerst te strak). En na de bevalling voelde ik een enorme rugpijn opkomen tussen mijn schouderbladen. Heb met het persen misschien een rare beweging gemaakt, dat weet ik niet meer. Maar het gevolg was boven blijven, vooral in bed, geen baby in bad doen of aankleden.... bleh! Ik keek toe van een afstandje. Na 10 dagen heb ik voor het eerst een stukje buiten gelopen met de kinderwagen. Voelde me net een oude vrouw.
Ik was voor de bevallling heel nuchter, zou wel zien hoe het allemaal zou lopen. Ik keek ook alle mogelijke bevallingverhalen op t.v. en het deed me niks. Maar sinds ik bevallen ben, herken ik de jaloezie die Cin ook beschrijft. Ik was ook jaloers op vrouwen die na de bevalling gewoon gelijk weer in huis rondliepen, die naar beneden konden etc. Die kraamtijd is me vies tegengevallen! Daar ben je dan echt niet op voorbereid. Maar ja, het is weer allemaal in orde gekomen, dat is het belangrijkste.
@ MvD en Youandi, wat erg dat jullie na afloop een ppd kregen, dat is mij gelukkig bespaard gebleven.
@ Marielle; die herstelperiode met slapheid, duizelingen en niet kunnen lopen heeft bij jou een flink aantal maanden geduurd zeg, hoe kijk je daar op terug? Lijkt me dan ook lastig om positief te blijven en goed van je kindje te kunnen genieten als je zelf nog niet lekker hersteld!
Nou, hier eindigt mijn deel 2, en er komt nog meer!!!
tot zo.