Zal nog even vertellen hoe het er hier voorstaat:
Gisterochtend belde de vk dat ze voor vanochtend 10.15 een afspraak in het ziekenhuis had gemaakt. We zijn dus gisteravond teruggekomen uit Texel. Eerst wilden we na het avondeten gaan, maar toen we hoorden van die storm, zijn we toch daarvoor gaan rijden. Jammer van onze vakantie, maar op zich waren we anders vrijdagmiddag teruggereden, dus eigenlijk missen we alleen vandaag, en gisterochtend zaten we nog lekker op het strand.
Vanochtend waren we dus in het ziekenhuis. Ik was er echt wel zenuwachtig over. We kregen eerst nog een heel gesprek, ook over de keuze van wel/geen vlokkentest of vlokkentest/vruchtwaterpunctie. Ik moet zeggen dat ik deze gynaecoloog de prettigste vond van alle gynaecologen tot nu toe (haha, ik spaar ze, maar met de bevalling van m'n zoontje, de curettage + nacontrole en de echo's in het ziekenhuis heb ik er toch al aardig wat gezien). Het was niet dezelfde gyn als voorheen, want ik moest nu naar het LUMC.
We hebben voor de vlokkentest gekozen en die hebben ze ook meteen gedaan. Dat duurt op zichzelf maar 5 minuten, en het viel me erg mee. Ze halen eigenlijk, via je vagina, een hapje uit de placenta, terwijl ze via een uitwendige echo meekijken. De uitslag krijgen we over twee weken. En ons kindje was in elk geval springlevend!
Voor de vruchtwaterpunctie hadden we nog twee weken moeten wachten, en dan nog eens drie weken tot de uitslag. Het risico op een mk was daarbij iets kleiner, (1 op 300 ipv 1 op 200). Maar ik vind het toch prettiger dat het allemaal zo snel mogelijk bekend is, en in mijn vakantie in plaats van daarna.
Het enge is dus het risico op een miskraam. Dat zou 24 tot 48 uur na de test kunnen gebeuren, ook al is de kans klein. Hij moest, om er goed bij te kunnen, de baarmoedermond vastpakken. Omdat die sterk doorbloed is nu, verlies ik nu een beetje bloed, en dat vind ik doodeng. :? 😞 Maar hij zei al dat dat zeker ging gebeuren, en dat is dus ook zo. Dat moet morgen wel weer over zijn. Ik moet het rustig aan doen vandaag: niet sporten, geen zware dingen tillen (= zoontje). Ik ben maar in bed gaan liggen, met de laptop: aan mij zal het niet liggen zeg maar.
Het nare hiervan is, en dat vind ik heel moeilijk, is dat je aan een zwangerschap gaat zitten die dit keer tot nu toe wel goed loopt. Aan de andere kant vinden we allebei dat deze wereld niet geschikt is voor een kindje met Downsyndroom. Daar komt nog bij dat kindjes met Down ook heel veel andere afwijkingen hebben vaak, met name hartafwijkingen.
Ik ga nu heel hard hopen de komende twee dagen dat alles in m'n buik goed blijft gaan, en dan ga ik daarna (stapje voor stapje maar) heel hard verder hopen dat de uitslag goed is.
Jeetje, wat een verhaal! Dank jullie wel voor jullie lieve berichtjes!