Nou, hier mijn bevallingsverhaal dan!
27 januari zei ik 's avonds voor de grap tijdens een knuffel (voor zover dat wil met zo'n enorme toeter) tegen mijn man '28 januari is wel een mooie datum he?'. En met het moment dat ik hem recht aan keek in zijn ogen kreeg ik een schokje en wist ik dat het die nacht zou gaan beginnen! Dat was heel apart, wat aan het begin van die zwangerschap had ik op woe. negatief getest, maar kreeg ik 's avonds ook zo'n schokje en wist ik gewoon dat we wel zwanger waren! Dat zei ik op dat moment ook voor de grap toen dat gebeurde waarbij ik opeens wist dat het echt waar was.
Die nacht om 3:00 moest ik na de wc, en jawel hoor, daar lag een slijmprop in de pot! Een half uur later begon de eerste wee, dus ik was helemaal gespannen zoals je dat vroeger als kind voelde als je jarig was. Echt slapen lukte dus niet meer. Mijn man wilde eerst naar zijn werk maar dat mocht niet van mij, hij moest thuis blijven. De weeen waren al gelijk regelmatig, maar zat iets van 10 minuten tussen. De vk 's ochtends gebeld, we mochten terugbellen als ze om de 5 minuten kwamen en anders belde ze aan het einde van de dag.
Eigenlijk verliep die dag heel rustig. Ik heb was opgevouwen, gestreken, eten gekookt. Wat heel gek was: als ik ging staan, of dus aan het strijken of eten koken was, kwamen de weeen heel snel, eerst om de 4 minuten en dan opeens om de minuut. Ze deden dan ook echt flink pijn van onderen en ik kon ze gehurkt, gebogen of welke houding dan ook, haast niet opvangen. Maar ging ik zitten, dan zaten er opeens weer 8 minuten tussen. Dat ging zo eigenlijk de hele dag... dus ik ging maar veel zitten, want dan was het echt veel minder pijnlijk! De vk rond half vijf aan de telefoon gehad en verteld dat het nu wel steeds pijnlijker werd, maar dus nog niet om de 5 minuten... ze zei dat het misschien wel voorweeen waren en nog een paar dagen kon duren. Nou, ik dacht toen echt 'als dit voorweeen zijn wil ik niet weten wat een bevalling is!'. Maar dat zei ik natuurlijk niet hardop, ik geloofde er alleen geen zak van.
Het eten ging er op zich redelijk in, daarna lekker een half uur onder de douche gezeten op een stoel, staand was veel te pijnlijk. Want vanaf een uur of 6 was het echt pijnlijk, tot daarvoor waren het 'krampen' zolang ik maar zat. En maar wachten op die zogenaamde roes waar je in zou moeten komen :D.
Daarna maar een filmpje gekeken om te ontspannen en de aandacht af te leiden, want de weeen gingen nu echt goed pijn doen, kwamen in goede golven op en namen dan weer af, ik begon het wel wat minder leuk te vinden. Lekker zakje chips erbij (doe ik dus nooit meer, maar daarover zometeen).
Rond half elf moest ik naar de wc, de weeen waren nu toch wel echt heftig! Die wee die ik toen voelde was zo heftig, ik trok het niet meer en raakte in paniek. Dus ik riep mijn man, die kwam eraan en met dat hij voor mij stond knapte mijn vruchtvlies! Dikke golf roze-achtig water gulpte zo onder de wcbril door, hahaha! Maar de volgende wee die vlak daarna kwam was weer zo heftig, ik dacht dat ik het fonteintje uit de muur zou trekken! Dus ik snauwde mijn man toe dat hij de vk moest bellen. En weet je wat hij zei? "je hebt nog geen weeen om de 5 minuten, dus ik bel nog niet". Wat was ik pissig! Ik heb wel drie keer gezegd dat hij écht NU moest bellen, toen liep hij weg om dat te doen. Maar ik ken hem langer dan vandaag en hoorde dus nog niets. Dus ik riep nogmaals dat hij echt nu moest bellen want ik hield het niet meer! Ik dacht dat ik gek werd van de pijn, kon amper de wc afkomen. Ik geloof dat ik ook nog gezegd heb dat ik gelezen had dat als vrouwen zeggen dat je moet bellen je dat ook echt moet doen, want dan is het zover! Maar dat idee had ik nog niet, alleen kon ik de weeen niet meer wegpuffen waardoor ik echt paniekte tijdens de golven en bang werd voor de volgende.
De vk had wel door hoe het ervoor stond, met een kwartier was ze er al! Eindelijk ging mijn man toen zo naast mij zitten en mij vasthouden dat ik mij voor het eerst gesteund voelde, ik denk dat hij ook een heel proces door moest maken om zich erop in te stellen dat het echt gaat gebeuren.. Hij heeft nogal eens de neiging om voor spannende dingen zijn kop wat in het zand te steken en te hopen dat het overwaait :D. Toen de vk er was werd ik rustiger en kon ik ook gewoon vertellen dat ik echt paniekte en de weeen niet op kon vangen. Ze heeft mij goed gesteund en na een kopje thee ging ze even kijken. Had ik dus gewoon al 9 cm ontsluiting!! Bizar he? En nog steeds geen wee om de 5 minuten hoor!
Dus de kraamverzorgster werd gebeld, die was er een half uurtje later. Gezellig kennis gemaakt, ik zat nog steeds niet in die roes die ik hoopte te krijgen. Werd ik me opeens toch een partij misselijk! Brrr.... ik heb zo'n bloedhekel aan kotsen, dus ik maar er tegen vechten... maar onderweg naar de wc was het wasteiltje toch nodig, en daar kwamen dus de doritos er weer uit, blegh!
Toen weer naar boven, maar ik moest nog even wachten voor ik mocht persen. Rond kwart over 1 mocht ik beginnen met persen. Heb alle houdingen geprobeerd: eerst liggend, toen op de baarschelp (dat wou ik graag) vervolgens op de baarkruk. Dat laatste deed wel het meeste, maar ik had buik- en rugweeen en vooral die laatste waren niet goed op te vangen. Gelukkig was mijn man meegeweest naar zwangerschapscursus en wist hij precies waar hij moest duwen op mijn rug om te helpen ze op te vangen. Dat was zo lief! Op de baarkruk deden de weeen echt het meeste pijn. En toen weer liggend en baarkruk veel afgewisseld. Later vertelden ze dat mijn weeen soms weer afnamen en daarom verwisselden ze elke keer de positie zodat het dan weer toenam. Ik had echt niet het gevoel dat het opschoot, heb zo hard aan die baarkruk getrokken tijdens het persen dat ik gewoon een paar dagen spierpijn in mijn handen en armen had! Eindelijk, na 1,5 uur persen was het einde bijna in zicht. Al geloofde ik niet meer dat het kind eruit kon komen... Toen begon ze opeens te kletsen met de kraamverzorgster over het zetten van een knip! Leuk psychologisch trucje, gaven ze later ook toe, maar dat werkte wel! Geen knip in mij, ik had gelijk een doemscenario van een vacuumpomp of naar het zh gaan, want ze vertelden ook dat ik op het randje zat, na 1,5 uur persen moest je eigenlijk naar zh. Dus ik heb nogmaals alles op alles gezet, en toen stond het hoofdje!
Gruwel, wat doet dat een pijn zeg! Daar wil je alleen maar een einde aan maken, maar dat mocht niet. Erger nog, toen ik weer mocht persen, ging de vk heel hard meeduwen om de huid om zijn hoofdje heen te krijgen.. mijn huid ja... Dat voelde alsof ze haar nagels in mijn strakgespannen vel zette! Ik kon haar wel slaan, wat was dat gemeen zeg! Maar het moest wel, want anders kon hij er niet langs. Eindelijk, daar was hij dan! Dat gevoel als hij eruit floept, nadat dat rottige hoofdje erdoor is, dat is zo heerlijk! Gelijk op mijn buik en de 1e score was gelijk een 10! Om kwart voor 3 's nachts is Jesse geboren. Kreeg gelijk een injectie voor de placenta, want ze was bang dat de weeen nu helemaal zouden wegvallen door hoe het tijdens de bevalling ging. Dus dat was heerlijk, daardoor nml. amper last gehad van naweeen en de placenta kwam er met een beetje trekken en meeduwen zo uit!
En zo heerlijk, dat je hem mag vasthouden terwijl zij hechten, dan let je daar een stuk minder op. En dan even later de eerste borstvoeding, dat kleine zoekende mondje... *smelt*. Dat was echt de kroon op die hele bevalling!
Ik had dus 5 hechtingen nodig, achteraf gezien 6, want ik heb nu dus een gek flapje over. Maar de boel was zo vreselijk opgezwollen, de vk en kraamverzorgster zeiden dat ze zelden iemand hadden gezien die zo opgezet was. Ze hadden ook gezegd dat het hen verbaasde met hoeveel oerkracht ik geperst had, ben nogal een klein vrouwtje, hahaha. Het was een wonder dat ik geen aambeien had gekregen door dat persen, zeiden ze. Maar doordat het zo opgezet was, is 1 hechting te strak gezet, dat heeft mij echt veel pijn gedaan, ook de dagen daarna nog. Dat is zelfs nu nog een gevoelig plekje. Maar ze kon die ook niet meer losknippen omdat er teveel spanning op stond. Voelde me net zo'n baviaan met ronde kont, hahaha, zo gezwollen als je er op moest zitten!
Ik was de pijn helaas niet meteen vergeten, misschien doordat die roes niet kwam. Ik heb de eerste weken gezegd tegen mijn man dat hij maar even niet over meer kinderen moest beginnen, want deze bevalling was mij vies tegen gevallen.
Maar ja, hopelijk heeft deze eerste nu de weg gebaand voor de 2e! En ik weet nu eigenlijk wel zeker dat ik de aanloop naar de bevalling zelf erg gecontroleerd heb. Doordat ik elke keer ging zitten zwakten de weeen wat af in kracht en pijn, waardoor ik er tot zes uur gewoon vrolijk doorheen gefloten ben. Als ik toen meer was gaan staan en lopen was het waarschijnlijk veel sneller gegaan. Maar zo was het prima voor mij, de rust om tot die 9 cm te komen is goed geweest. Beetje jammer dat ik 1,5 uur moest persen, ik hoop wel echt dat dat de volgende keer korter duurt. Want da's niet zo grappig :).